=บทที่ 1 Begin=
	ภายใต้แสงแดดอ่อนๆยามเช้าอากาศเหมาะแก่การพักผ่อน เวลาประมาณ 6 โมง เด็กหนุ่มได้นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อหลบแสงอุรณที่สาดส่องเข้ามา
	"กริ๊งงงงงงงงง!!! กริ๊งงงงงงงงง!!! กริ๊งงงงงงงงง!!! "
เสียงนาฬิกาปลุกดั้นสนั่น ทำลายบรรยากาศที่แสนสงบ  เพื่อเป็นสัญญาณว่า ควรจะตื่นขึ้นมาได้แล้ว
	"กริ๊งงงงงงงงง!!! กริ๊งงงงงงงงง!!! คลิ๊ก..."
เสียงนาฬิกาได้สงบลงเพราะเนื่องจากเด็กหนุ่มได้เอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกพร้อมบ่นพึมพำด้วยความงัวเงีย
	"รู้แล้วหน่า รู้แล้วหน่า ขออีก 5 นาทีนะ"
เวลาล่วงเลยมาสักพักหนึ่ง 
	"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! แดร์ ตืนหรือยังลูก มันจะสายแล้วนะ"
เสียงเรียกและเคาะประตูดังขึ้น จากผู้เป็นแม่ของเขา
	"คร้าบบ บ  บ     แม่    ขออีก5นาทีนะ"
เสียงของเด็กหนุ่มขานรับคำเรียกจากผู้เป็นแม่ ด้วยเสียงงัวเงีย
	"5 นาที อะไรกันห๊ะ! นี่มันจะ 7 โมงครึงแล้วนะ! ถ้าช้ากว่านี้คงไม่ต้องไปกันแล้วละ!"
ผู้เป็นแม่เริ่มรู้สึกโมโหจึงเริ่มพูดเสียงดังขึ้น
	"ห๊ะ! อะไรนะ! 7 โมงครึ่ง!?!? "
เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นในทันใด แล้วเอามือไปหยิบนาฬิกาปลุกขึ้นมาดูในระยะที่นาฬิกาปลุกนั้นแทบจะชิดหน้าของเขาเลย
	"ซวยแล้วไง! วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกนิ! อ๊าากกกกก!!!"
หลังจากที่ตั้งสติได้แล้วเขาก็รีบลุกและวิ่งไปอาบน้ำ พร้อมกับโหวกเหวกโวยวาย
	"แม่ซื้อหมูปิ้งไว้ให้แล้ว อย่าลืมเอาไปกินด้วยละ เดี๋ยวแม่ต้องรีบไปทำงานก่อนละ แล้วก็เงินหนะถูกถุงหมูปิ้งทับอยู่
	อย่าลืมหยิบไปด้วยละ"
หลังจากนั้นผู้เป็นแม่ก็ออกจากบ้านไป
เมือเด็กหนุ่มอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็รีบคว้าหมู่ปิ้งแล้วรีบล๊อกบ้านแล้วก็รีบไปรอรถ
การโดยสารไปโรงเรียนโดยเส้นทางที่รวดเร็วที่สุดนั้นคือรถราง ที่เชื่อมต่อโรงเรียนกับตัวเมืองเข้าด้วยกัน
	"เฮ้อ เมือคืนไม่น่าเล่นเกมจนดึกเลยแหะ
	  ว่าแต่เราลืมอะไรหรือเปล่านะ แต่ก็ช่างมันเถอะ"
เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง ในระหว่างที่เด็กหนุ่มก้าวขึ้นรถราง 
บ้านของเด็กหนุ่มนั้นเป็นตึกแถวอยู่ห่างจากโรงเรียนโดยประมาณ 6 กิโลเมตร กว่าๆ ทำให้

โรงเรียนที่เด็กหนุ่มได้เข้าศึกษาต่อนั้นไปนั้นเป็นมัธยมปลายหลักสูตรศิลปะ-คอมพิวเตอร์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐบาล ตั้งอยู่ในเขตชานเมือง
 ตัวโรงเรียนนั้นมี 3 อาคาร อาคารเรียนหลักจะมี 2 อาคาร อาคาร 1 จะเป็นของนักเรียนมัธยมต้น และอาคาร 2 ก็เป็นของมัธยมปลาย
ส่วนอีก 1 อาคารจะเป็นอาคารกิจกรรม และโรงอาหารจะอยู่ใต้อาคาร 2  (ซึ่งพิธีเปิดภาคเรียนก็ได้จัดขึ้นที่นั้นด้วย)  ตรงกลางโรงเรียนมีโดมขนาดใหญ่ 
ภายในโดมประกอบด้วยสนามบาสด้วยกันทั้งหมด 3 สนาม ด้านทิศเหนือของโดมจะเป็นเสาธง เหนือเสาธงขึ้นมาจะเป็นหอเกียรติยศ ซึ่งมีไว้สำหรับเก็บรางวัล
ไม่ว่าจะเป็นถ้วย โล่ประกาศเกียรติคุณ หรือเหรียญรางวัลต่างๆ ที่ได้มาจาการแข่งหรือเข้าประกวดของนักเรียนโรงเรียนนี้ ทางทิศตะวันออกจะเป็นสนามบอล ถัดจากสนามบอลจะเป็น
อัฒจันทร์ สำหรับเชียร์ ทั้งหมด 6 อัฒจันทร์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของโดมจะเป็นอาคาร 2 ทางตะวันตกจะเป็น อาคารเรียนตึก 1 
ข้างหลังอาคารถูกทำให้เป็นพื้นที่จอดรถ และทางทิศใต้ของโดมนั้นเป็นพระพุทธรูปปางห้ามพยาธิ(อยู่ในพระอิริยาบถยืน พระหัตถ์ซ้ายห้อยลงข้างพระกาย 
พระหัตถ์ขวายกขึ้นเสมอพระอุระ แบฝ่าพระหัตถ์ตั้งขึ้นยื่นออกไปข้างหน้าเป็นกิริยาห้าม) บรรยากาศในตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยนักเรียน มีแสงแดดอ่อนๆไม่มากนัก 
เพราะวันนี้รู้สึกจะมีเมฆมาบดบังแสงอาทิตย์ไว้

หลังจากเด็กหนุ่มได้ลงมาจากรถราง ก็ได้ลงมาอยู่ข้างหน้าของโรงเรียน
	"ในที่สุด ในที่สุด ชีวิตม.ปลายของเราก็จะเริ่มแล้วสินะ "
	"นี้เธอ มัวทำอะไรอยู่ ไม่รีบเข้าโรงเรียนหรอห๊ะ! พิธีปฐมนิเทศจะเริ่มในอีก 30 นาทีแล้วนะ "
ในขณะที่้เด็กหนุ่มพูดอยู่กับตัวเองก็ได้โดนครูเวรหน้าโรงเรียนกระตุ้นสะติให้เด็กหนุ่มเดินเข้าโรงเรียนได้แล้ว
	"อ่อ แล้วก็หลังจากเดินเข้าโรงเรียนแล้ว อย่าลืมไหว้ศาลกับพระประจำโรงเรียนด้วยละ"
	"ครับ"
ครูเวรได้บอกกล่าวแก่เด็กหนุ่มและเด็กหนุ่มก็ได้ตอบรับด้วยคำสุภาพ

หลังจากนั้นโรงเรียนก็ได้ประกาศเรียกเข้าแถวเพื่อชี้แนะคำอธิบายและรอเข้ารับพิธีปฐมนิเทศ และหลังจากนั้นได้ดำเนินการเข้าสู่พิธีปฐมนิเทศ
ซึงตัวพิธีนั้นก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรือแปลกไปจากเดิม จะเป็นการให้พรและพูกข้อไม่ข้อมือเพื่อเป็นการอวยพรให้เรียน จบอย่างปลอดภัย(ฮ่า)
และหลังจากนั้นจะเป็นการกล่าวสุธรพจน์ของผู้อำนวยการ ซึ่งไม่ได้มีอะไรพิเศษเหมือนเดิม 

หลังจากจบพิธีเหล่าคุณครูก็ได้พาเหล่านักเรียนของเขาไปหยั่งห้องโฮมรูม
	"สวัสดีนักเรียนที่น่ารักทุกคนนะคะ ครูเพียรศร หรือจะเรียกว่าครูแมวก็ได้จ่ะ ครูจะมาเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอ 
	ตลอดการศึกษาภาคม.ปลายของพวกเธอนี้ ถ้าพวกเธอมีปัญหาอะไรหรือไม่สบายใจอะไรก็มาปรึกษาครูได้จ่ะ 
	แล้วเดี๋ยวครูจะให้พวกเธอแนะนำตัวกันนะ จะได้รู้จักกันเร็วๆ เริ่มจากทางหน้าต่างมาเลยจ่ะ"
ผู้เป็นครูได้กล่าวสวัสดีและแนะนำตัว แก่พวกนักเรียนของเธอ

การแนะนำตัวก็ได้ดำเนินมาถึงเด็กหนุ่มผู้นั่งอยู่แถวถัดจากหน้าต่างมาหนึ่งแถวและเด็กหนุ่มนั่งอยู่แถวเกือบหลังสุด
	"ภูผา ครับ เรียก แดร์ ก็ได้ แดร์ ในที่นี้หมายถึงความกล้าหารนะครับ 
	และผมเข้าสังคมไม่เก่ง แค่นี้ละครับ"
หลังจากพูดดูน้ำเสียงที่ดูขะเขินจบเด็กหนุ่มก็นั่งลงอย่างสงบ และการแนะนำตัวก็ได้ดำเนินมาเรือยๆ จนถึง
	"ลดาวัลย์คะ เรียก อีฟ ก็ได้คะ ถ้ายังไงก็มาเป็นเพื่อนกันทุกคนนะคะ ขอฝากตัวด้วยนะค่ะ"
หญิงสาวร่างเล็กสูราวๆ 150 กว่าๆ นั่งเยื้องไปทางข้างหน้าของเขา และดูมีมิตรไมตรีต่อทุกคน ได้ลุกขึ้นยืนแนะนำตัว และพอพูดจบเธอก็ค่อยๆนั่งลง
และส่งยิ้มให้กับทุกคนในห้อง

และหลังจากแนะนำตัวเสร็จครบทุกคนโฮมรูมก็ได้จบลง
เวลาได้ล่วง	เลยมาถึงพักกลางวัน
เด็กหนุ่มที่มีชื่อว่าภูผาหรืออีกชื่อคือแดร์นั้นได้นั่งหน้าซีดอยู่ตรงโต๊ะอาหารด้วยเนื่องจากประสบปัญหาบางอย่าง
	"ว่าแล้ว ว่าแล้ว ว่าแล้ว เราลืมเอาเงินมานี้เอง"
แดร์เอาหน้าแนบโต๊ะแล้วบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงอันโศกเศร้า
	"โอ้ย ทำไงดี หิ้วจนไม่มีแรงแล้วววว "
	"อะชั้นให้ วันนี้นายลืมเอาเงินมาใช้ไหมละ ไว้พรุ้งนี้เธอค่อยซื้อคืนก็ได้นะ"
ในขณะที่แดร์ นั้นกำลังโหยหวน(?)เพราะความหิว มีหญิงสาวคนหนึ่งยื้นขนมปังกับน้ำเปล่าให้กับเขา
	"เห้ยเอาจริงดิ ขอบคุณมากนะ เธอนี้มันนางฟ้าชัดๆ ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ"
	"โหดร้าย ทั้งๆที่เรียนห้องเดียวกันแท้ๆ "
	"โถ่ ชั้นลดาวัลย์หรือเรียกว่าอีฟก็ได้"
อีฟทำแก้มป่องเนื่องจากแดร์จำชื่อของตนไม่ได้
	"แหะๆ ขอโทษทีนะ พอดีชั้นจำชื่อคนไม่ค่อยเก่งเท่าไหรหนะ"
แดร์ร้สึกผิดเนื่องจากลืมชื่อของอีฟ และทำท่าเหมือนก้มหัวขอโทษเล็กน้อย
	"งั้นชั้นไปก่อนนะ แดร์เองก็รีบกินละ จะหมดคาบพักแล้ว"
	"อืม ขอบคุณมากนะ"
อีฟเดินจากไปพร้อมแสดงความเป็นห่วงว่าเขาจะเข้าเรียนภาคบ่ายไม่ทัน แดร์ยังรู้สึกขอบคุณอยู่จิงพูดขอบคุณอีกครั้งในขณะที่อีฟเดินจากไป

ถึงเวลาเลิกเรียนในขณะที่แดร์กำลังเดินไปขึ้นรถรางเขาก็ได้ยิ้นเพื่อนในวัยเดียวกันประมาณ 3 คน คุยกันว่า
	"เห้ยถ้าจำไม่ผิดวันนี้มันเป็นวันเปิดตัวเกมออนไลด์เกมแรกที่ใช้ระบบเสมือนจริงใช่ไหม"
	"ใช่ๆ รู้สึกมันจะชื่ออะไรน๊าา า า?"
	ชายคนที่2 พูดกับคนที่ 1 ชายคนที่ 1 พยายามนึกชื่อเกมอยู่
	"R.. R.. Ri อะไรริดๆ นะ"
	"Risk Online(ริคส์ ออนไลด์) ไงละ นายเนียไม่ไหวเลยนะ"
ในขนาดที่ชายคนที่ 1 กำลังครุ่นคิด ชายคนที่ 3 ก็ได้พูดคำที่ติดอยู่ในลำคอของชายคนที่ 1 อย่างสบาย
	
หลังจากที่แดร์ได้ยินเหล่าเพื่อนวัยเดียวกันทั้ง 3 คนพูดจบก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก และก็ได้ขึ้นรถรางกลับบ้านไป
	

		===Risk Online===
	เป็นเกมออนไลด์เกมแรกที่นำระบบเสมือนจริงเข้ามาใช้ในตัวเกม หากให้สักเขปเนื้อหาเกมคร้าวๆ จะได้ประมาณว่า
 Risk Online เป็นเกมMMORPG ที่มีการใช้ระบบภาพเสหมือนจริงเขามาในตัวเกม โดยที่ผู้เล่นสามารถเลือกได้ว่า จะใช้อาวุธโจมตีระยะใกล้
หรืออาวุธโจมตีระยะไกลเป็นหลัก โดยที่เริ่มเกมผู้เล่นจะได้รับการสุ่มอาวุทธให้ผู้เล่นในแต่ละคน และหาผู้เล่นตายในเกม ค่าประสบการณ์และเงินภายในตัว
จะหายไปครึ่งนึง-
=========================================

แดร์กดรีโมทปิดโทรทัศน์แล้วเดินขึ้นห้องของเขาพร้อมกับพัสดุ ขนาด 50*50 เซนติเมตร ที่จ่าหน้าไว้ว่าถึงเขา
เมือเขาถึงห้องของเขาแล้วจึงปรากฎวัตถุชิ้นหนึ่งทรงแปดเหลียมหน้าตัดกว้าง 8 เซนตเมตร ยาวประมาณ 15 เซนติเมตร อยู่ในกล่อง
	"นี้สินะ Risk Online"
เด็๋กหนุ่มไม่รอช้า นำวัตถุทรงแปดเหลียมนั้นใส่เข้าไปตรงด้านหลังพนักพิงซึ้งมีช่องขนาดพอดีกันอยู่
	"BOOT START!!!"
Keyword ถูกกล่าวออกมาเพื่อเป็นการเริ่มการทำงานของ VRS
รู้สึกตัวอีกทีเขาก็ได้ถูกย้ายไปสู่สถานที่คล้ายโดม เขาได้พบกับ หญิงสาวคนหนึ่ง
	"ยิ้นดีตอนรับสู่ Risk Online ค่ะ ดิฉัน โรส เป็นผู้แนะนำวิธีการเล่นเกม Risk Online ค่ะ
	อย่างแรกดิฉันขอแนะนำวิธีการเปิดเมนูควบคุมและแสดงค่าสถานะของคุณนะคะ 
	ขอให้นำมือมาประกบกันไว้ในแนวนอนนะคะ จากนั้นทำให้มือที่ประกบกันนั้นแยกจากกันในแนวดิ่ง
	ด้วยความรวดเร็วนะคะ"
	"อ๊ะ!"
แดร์ทำตามคำแนะนำของโรสแล้วพบว่า ตรงหน้าของเขา พบไอค่อนหกเหลี่ยมเรียงต่อกัน 6 ไอค่อน หาเรียงแล้วจะได้ดังนี้
	  
	-Status		-เป็นปุ่มที่ใช้เปิดหน้าต่างแสดงค่าสถานะ และอุปกรส่วมใส่
	-Inventory	-เป็นปุ่มที่ใช้เปิดหน้าต่างช่องเก็บของ
	-Community	-เป็นปุ่มที่ใช้เปิดหน้าต่างเกี่ยวกับ เพื่อนของคุณ ปาร์ตี้ของคุณ กิลของคุณ
	-Options	-เป็นปุ่มที่ใช้เปิดหน้าต่างการตั้งค่าของเกม
	-Help		-เป็นปุ่มที่ใช้เปิดหน้าต่างช่วยเหลือหรือสอนวิธีเล่น
	-Logout		-เป็นปุ่มที่ไว้ใช้ออกจากระบบ
	"หากต้องการปิดเมนูควบคุมนี้ ให้ใช้มือสองข้างตบเข้าหากันใส่เมนูควบคุมค่ะ"
และหลังจากแดร์ปรบมือเข้าหากันหน้าต่างเมนูก็ได้หายไป
	"พอจะเข้าใจแล้วใช่ไหมคะ? ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอดำเนินการต่อเลยนะคะ
	คุณผู้เล่นต้องการใช้อาวุธโจมตีระใกล้หรืออาวุธโจมตีระยะไกลคะ?"
	"อืมมมม เกมส่วนใหญ่ อาวุธก็ไม่น่าจะต่างกันมาก ตีใกล้ ช้าแต่แรง แต่ต้องประชิด
	ไกลจะเร็วแต่เบา แต่ไม่ต้อง เข้าประชิด..."
แดร์ครุ่นคิดกับตัวเองหลังจากที่โรสได้ถามตัวเลือกแก่เขา
	"ตัดสิใจได้ละ!"
	"คะ!?"
แดร์อุทานขึ่นมาทำให้โรสรู้สึกตกใจเล็กน้อย
	"ผมขอเลือกการโจมตีระยะใกล้ครับ"
	"รับทราบค่ะ ทุกๆ 10 เลเวลคุณจะสามารถเพิ่มสถานะให้อาวุธคุณได้ 1 หน่วยนะคะ และหลังจากนี้ดิฉันจะขอส่งตัวผู้เล่นไปยังเมืองเริ่มต้นนะคะ"
หลังจากที่โรสพูดจบก็ได้มีแสงคลุมตัวแดร์เอาไว้และเขาก็หายไป


หลังจากที่ถูกส่งตัวก็มาโพล่บนหินในที่ ที่ดูคล้ายกับสโตนเฮนจ์ รอบข้างเต็มไปด้วยพูดเล่นนับร้อย บ้างก็มีเหมือนอนุรวมกันอย่างรวดเร็ว
 ก่อตัวออกมาเป็นผู้เล่น บรรยากาศของทิวทัศน์รอบข้างดูเหมือนจะเป็นทะเล เพราะมีกลิ่นอายของเกลือและลมพัดเย็มสบายกำลังพอดี
	"ในที่สุด ฉันก็มาถึงแล้วสินะ Risk Online...."
แดร์พูดกับตัวเองด้วยสีหน้าที่คนอืนเห็นก็รู้เลยว่า กำลังดีใจอยู่มาก
	"ถ้าจำไม่ผิดโรสบอกว่าจะสุ่มอาวุธแรกเริ่มให้ สินะ"
เขาไม่รอช้าจึงรีบเปิดหน้าต่างช่องเก็บของขึ้นมา พบกับไอเทมที่ชื่อว่า "Rusty Old Sword"
	"Rusty Old Sword หรอ... ไหนดูหน่อยสิ ...."
หลังจากที่แดร์ได้เห็นรายละเอียดอาวุทธของเขา เขาก็อุทานด้วยเสียงหลงว่า
	"พ.. พ.. พลังโจมตี 3-6 หน่วย!?!?  ไอพลังโจมตีระดับนี้จะไปใช้ ทำอะไรได้วะเนีย อ๊ากกกกกกกกก"

	= จบ บทที่ 1 Begin =